Стич занҷир
Аксар вақт ҳамчун дӯхтани ороишӣ барои нишон додани намунаҳо ва шаклҳо истифода мешаванд. Дар гулдӯзӣ ҳамчун дӯхтани таҳкурсӣ истифода мешавад.
Бо вуҷуҳи дӯзандагӣ қайд кунед, тарҳи занҷир дӯхта мешавад. Аз рост ба чап кор кунед, дар тарафи рости матоъ ва аввал риштаро дучанд кунед. Дар оғози кор риштаро мустаҳкам кунед ва дӯхтани хурдро гиред. Бозгашт ба нуқтае, ки ришта мустаҳкам карда шудааст, то дар тарафи рости матоъ дӯхта шавад. Акнун сӯзанро як дарозии дӯхтаро аз охири охирин то охири сӯзани нав, ки сохта мешавад, гиред. Сӯзанро боло бардоред ва сипас онро ба воситаи нуқтаи охири дӯхтани охирин бардоред. Ин дӯзи охиринро каме мекушояд, ки ба он намуди «занҷир» дода мешавад. Ин равандро то ба охир расидани кори худ такрор кунед. Боварӣ ҳосил кунед, ки дӯхтаҳоро яксон нигоҳ доред.